شروع تازه(خونه تکونی)
سلااااااااام و شبتون به خیر
خیلی وقته که آپ نکرده بودم. راستش اینقد درگیریهام تو یه ماه
گذشته زیاد بوده که یه جور احساس عذاب وجدان داشتم
از اینکه بیام
و اینجا پست بذارم.این دیگه چه گونه کم یاب از عذاب وجدانه خودمم
دنبال این گونه ناشناخته ام.
خواهشمندم اگه برای شما آشناست بفرمایید و ما رو از سردر گمی نجات دهید.
دیگه جونم براتون بگه
بالاخره یکشنبه گذشته بحث مقالمو هم نوشتمو بردم پیش استادم 
ایشون هم تاییداتی فرمودند و قرار شد بعد از ایجاد اندکی اصلاحات، 
مقاله رو بفرستند
برای پذیرش.
و این چنین بود که من بعد مدتها نفس راحتی کشیدم.
البته هنوز مقداری از نتایج پایان نامم مونده که امیدوارم عذاب وجدان
اون باعث نشه که پست بعدیم بره برای بعد از دفاع پایان نامم. فردا هم میرم
جلسه دفاع دو تا از بچه های دوره کارشناسی. امیدوارم که موفق باشن.
تقریبا یک ماهی مونده به عید.
گفتم که روز تعطیلی بیامو یه گردگیری بکنم غبار تنهاییو از روی وبلاگم پاک کنم.
و دیگه اینکه :
"هر کسی چیرهایی رو که شما میگین میشنوه،
دوستان به حرفهای شما گوش میدن،
اما بهترین دوستان حرفهایی رو که شما نمیگین میشنوند"
قشنگ بود، از یه جایی خوندم به دلم نشست، حیف دیدم اینجا نذارمش،
چقدر تو این دوره و زمونه کم اند گوشهای این چنینی برای شنیدن نگفته ها
و خوندن اونا از تو چشم های آدما.
دییییییییگه
آهان داشت یادم میرفت
اسفندارمذگانتون مبارک
(جشن زمین و گرامی داشت عشق، البته از نوع ایرانی)
عرضم به حضورتون که تا به این ساعت از شب کسی این روز را به من تبریک نگفت
البته تاریخ اروپاییشو دو عدد پیام تبریک از دو نفر داشتم
دلم میخواهد ولنتاینو به عشق واقعی هممون که هیچ وقت
معشوقه هاشو تنها نمیذاره و عشقی مثل عشق اون به بنده هاش و عاشقو
محبوبی چون اون پیدا نمیشه تبریک بگم.
عشق من ولنتاینت مبارک
و دیگه اینکه باز
باز میگویم از مسئله دوری و عشق 
و ظهور تو جواب همه مساله هاست
وَإِن يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ