یکی می پرسد اندوه تو از چیست،
سبب ساز سکوت مبهمت کیست،
برایش صادقانه مینویسم، برای آنکه باید باشدو نیست
مردی پیش بزرگی رفت از دل پر غمش گفت، بزرگ او را
گفت به فلان سیرک برو آنجا دلقکی هست که آنقدر میخنداند
که غمت را فراموش میکنی، مرد لبخند تلخی زد و گفت من
همان دلقکم!!!
...و باز هم سقوط یک هواپیمای دیگر... 
-نانوایی های پایتخت با ارائه سند ملکی، نان تمام قسطی ارائه می دهند
-دو کامیون حامل مهاجران غیر قانونی ایرانی، در کشور افغانستان شناسایی شد و به کشور عودت داده شد
-نرخ جدید کرایه تاکسی اعلام شد: یک ملیون پول پیش و هر کورس صد هزار تومان
-به دلیل سختی شمارش، واحد ِ پول کشور به کیلو تغییر می کند. مثلا از این به بعد برای خریدن
یک پفک نمکی باید یک کیلو هزارتومانی پرداخت کنید
ماييم و دلي زعشق رويت سرشار
اي مرد خدا! سوار آيينه تبار!
هر فاصله ترجمان دلتنگي ماست
بازآ و همه فاصله ها را بردار
سلاااااااااااااااااااام به همه دوستان گلم
دلم برا همه شما عزیزان تنگ شده بود در حد تیم ملی (تکیه کلامی که مدتی افتاده رو زبونم
)
امیدوارم در این دو هفته ای که نبودم و سر نزدم از من دلگیر نشده باشید. با اجازتون توفیق اجباری
پیش اومد و دو هفته ای رفتم سفر. خیلی ناگهانی و بدون برنامه ریزی قبلی بود. هر چند اولش
ته دلم چندان راضی به رفتن نبودم ولی به اصرار خواهر عزیزم که به همراه همسرش برا ی تعطیلات
اومده بودند به دیارشون، مازندران زیبا ( شهرهای نوشهر- چالوس ) سفر کردم. البته از نظر بعد فاصله
چندان سفرم طولانی نبود ولی از نظر بعد زمان کمی طولانی شد هر چند این دو هفته اینقدر زود
گذشت و خوش گذشت که چیزی متوجه نشدم. خدا رو شکر اگر چه اولش به دلیل استرس کارهام
چندان راغب به این سفر نبودم ولی از نتیجه سفرم بسیار راضیم چون حاصلش تزریق مقدار زیادی
روحیه بود که جای شکر داره. علی الخصوص شهر زیبای کلار دشت و مسیر زیبایی که شهر عباس آباد
رو به این شهر مرتبط میکرد اینقدر مناظر زیبا و آب و هوا مطبوع بود که قابل توصیف نیست و انگار یه روح
تازه ای در انسان دمیده میشد. البته بگم تو شهر خودمونم از این قبیل مناظر کم نیستند ولی چه کنیم که
مرغ همسایه غازه به هر حال هر چی بگم کم گفتم اندر حکایت سفرم که بسی خوشنودمان ساخت.
البته اینو هم بگم که دلم کلی برای دنیای مجازی تنگ شده بودولی دو هفته ای و مجبور شدیم از این دنیا دل
بکنیم این رو هم بگم که سرعت اینترنت بسیار بسیار پایین بود. و من هم تصمیم گرفتم که عطایش را به
لقائش ببخشم . و چند صباحی به دنیای مجازی سر نزنم.البته در منزل هم به برکت وجود adsl است که کمی
به وبلاگم رسیدگی میکنم.خلاصه اینکه سفر دل کندن از دنیاییه که تو وجودت و در اطرافت براخودت ساختی و پا
گذاشتن به یه دنیای بزرگتره. و چقدر زیباست که سفر هامون فقط به لحاظ بعد مسافت نباشه بلکه سفر
به درون دنیای اطرافیانمون رو هم یاد بگیریم. دنیای آدمایی که اطرافمون زندگی میکنند و خیلی وقتا ما اونها رو
نمیبینیم چون نمیشناسیمشون و با دنیاشون آشنا نیستیم. چون فقط و فقط تو خودمون زندگی میکنیم.و دیگران
رو درک نمیکنیم.و چقدر زیباست کمی و فقط کمی فاصله گرفتن از این خودخواهیها.که این هم خودش کاری بس
عظیمه. و چه بهتر از همه اینها که گفتم اینه که همیشه و در همه حال به فکر اون سفر بزرگی که در انتظار
همه ما آدما هست باشیم که از همه سفر های ناگهانی و اجباری ناگزیرتر و ناگریزتره.
خلاصه سرتونو درد نیارم جای همه شما دوستان با وفای گلم خالی.
و اما اندر حکایت بعد از سفر یعنی امروز پنجشنبه یا بهتره بگم دیروز که اومدم و چشمم به جمال یک
عدد دفترچه کنکور آزمون دکترا دانشگاه آزاد روشن گشت که بعد از توفیق اجباری سفر
که خواهرم سبب شدند اینبار این توفیق اجباری را پدر عزیزم بر دوشم نهاد. 
البته اگه
تاریخ آزمون کمی دیرتر بود بد نبود میشد یه کاریش کرد اما با اجازه همه دوستان ۲۹ ام
ماه دیگه یعنی بهمن می باشد. البته پدر بزرگوار فرمودند اشکال نداره برو بشین جهت
آشنایی با سوالات. اما آخه کی دلش میشه ۷۸ هزار تومان ناقابل تقدیم پست کنی برای
یک عدد دفترچه بعدم فقط بری سر جلسه جهت آشنایی با سوالات
خلاصه یا باید تو این انباری از کارهای پایان نامم بشینمو بخونم یا اینکه شنبه برم خواهش
کنم دفترچه رو پس بگیرند چون هنوز رمز کارتشو باز نکردم.
وَإِن يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ